5
Jan
ਇੰਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਰਦ ਦਿੱਤੇ
ਇੰਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਰਦ ਦਿੱਤੇ ਦਰਦੀਆਂ
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਅੱਖਾਂ ਕਰਦੀਆਂ
ਰਹਿ ਗਿਆ ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਕਿ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ
ਕੰਬੀਆਂ ਮਕਤਲ ਦੇ ਪੌਡੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ
ਸ਼ਖ਼ਸ ਹਰ ਰਾਜ਼ੀ ਏ ਕੈਦੀ ਹੋਣੇ ਨੂੰ
ਆਖ ਕੇ ਕੰਧਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀਆਂ
ਝਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੌਫ਼ ਸਾਗਰਾਂ ਦਾ ਜਿਉਂ
ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇੰਞ ਨੀਂਦਾਂ ਡਰਦੀਆਂ
ਟਾਹਲੀਆਂ ਤਾਂ ਘੂਕ ਨੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀਆਂ
ਅੰਬ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕਿੰਞ ਗੁਜ਼ਰਨ ਸਰਦੀਆਂ
ਪਰਤ ਕੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹੀ ਵਾਪਿਸ ਆਉਂਦੀਆਂ
ਜੰਗ ’ਤੇ ਘੱਲਦੇ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਵਰਦੀਆਂ
ਰੋਣ ਛਿੱਲੇ ਪੋਟਿਆਂ ’ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ
ਡੋਲ ਜੋ ਵੀ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਭਰਦੀਆਂ
ਕਹਿਣ ਜਿੱਦਾਂ ਜਿੱਤਣਾ ਤਗ਼ਮਾ ਕੋਈ
ਸਾਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਕਾਲਿਜ ਪੜ੍ਹਦੀਆਂ।
-ਸੰਗਤਾਰ
